صحنههای افتادن و برخورد رباتهای انساننما، از بخشهای خبرساز رقابتهای چین بودهاند. مسابقاتی که در کنار لحظههای خندهدار، پیشرفت و محدودیت این ماشینها را هم نشان میدهند. گزارشهای دوره نخست پکن، هم زمینخوردن رباتها و هم بلندشدن و ادامهدادن بعضی از آنها را ثبت کردهاند.
مسابقات ورزشی رباتها واقعاً برگزار میشوند؟
بله. نخستین دوره بازیهای جهانی رباتهای انساننما در اوت ۲۰۲۵ در پکن برگزار شد. بیش از ۵۰۰ ربات در قالب ۲۸۰ تیم از ۱۶ کشور در برنامهای شامل ۲۶ رویداد شرکت کردند.
دویدن، فوتبال و هنرهای رزمی بخشی از برنامه بودند. در کنار آنها، چالشهایی با کاربرد عملی مانند جابهجایی مواد در محیط صنعتی و دستهبندی دارو هم وجود داشت. بنابراین این رویداد فقط یک نمایش ورزشی نبود، فرصتی برای سنجیدن توانایی رباتها در موقعیتهای مختلف به شمار میرفت.

زمینخوردن لزوماً یعنی «از کنترل خارجشدن»؟
در پیست مسابقه، حفظ تعادل بهاندازه سرعت اهمیت پیدا میکند. بعضی رباتها مسیر را ادامه میدهند و بعضی با برهمخوردن تعادل روی زمین میافتند. این صحنهها بخش پرحاشیه رقابت هستند، هرچند تصاویر بهتنهایی علت فنی هر سقوط را روشن نمیکنند.
میزان استقلال رباتها نیز به رشته مسابقه بستگی دارد. طبق مقررات دوره دوم بازیهای جهانی رباتهای انساننما در سال ۲۰۲۶، شرکتکنندگان در رویدادهای رقابتی باید بهصورت کاملاً خودکار عمل میکردند، دوهای ۱۰۰ و ۴۰۰ متر با مانع از این الزام مستثنا بودند. به همین دلیل، عملکرد هر ربات باید در چارچوب مقررات همان رشته ارزیابی شود.
از یک نمایش بامزه تا رقابتی جدیتر
دوره دوم بازیها برای ۲۲ تا ۲۶ اوت ۲۰۲۶ در مجموعه «آیسریبون» پکن برنامهریزی شده بود. طبق اعلام برگزارکنندگان، ۶۶۶ تیم و ۲٬۰۵۶ ربات ثبتنام کردند و تعداد رویدادها به ۵۱ رسید. رشدی که نشان میدهد رقابت انساننماها در حال گستردهترشدن است.
برای تماشاگر ورزشی، جذابیت ماجرا همین ترکیب نامعمول است: ماشینی که قرار است دقیق و قابل پیشبینی باشد، وارد فضایی میشود که نتیجهاش همیشه مطابق انتظار پیش نمیرود. گاهی موفقیت، یک حرکت سریع است و گاهی فقط تمامکردن مسیر.
این رقابتها را میتوان از زاویه دیگری هم تماشا کرد: پیش از شمردن مدالها، ببینیم هر ربات چه کاری را با چه شرایطی انجام میدهد. آنوقت هم لحظههای بامزه دیدنی میمانند و هم تصویر دقیقتری از توانایی واقعی رباتها به دست میآوریم.


