تیم ملی پدل پسران ایران در فینال قهرمانی جوانان آسیا ۲۰۲۶، یک بازی و یک ست از کویت عقب افتاد، اما به مسابقه برگشت و با پیروزی ۲ بر ۱ مدال طلا را گرفت. ساعاتی پیش از فینال شنبه ۲۳ آبان در جاکارتا، دختران ایران هم استرالیا را در دیدار ردهبندی ۲ بر صفر شکست دادند. ایران که با ۲۲ بازیکن در سه رده سنی راهی جاکارتا شده بود، مسابقات را با دو مدال تیمی تمام کرد.
فینال ایران و کویت چگونه برگشت؟
پسران ایران پس از عبور از عربستان در نیمهنهایی، در فینال روبهروی کویت قرار گرفتند. در نخستین بازی، علیرضا حاجیملاحیدر و پارسا ذوالفقاری در رده زیر ۱۴ سال با نتایج ۶ بر ۱ و ۶ بر ۲ شکست خوردند. از آن لحظه، ایران برای گرفتن طلا باید هر دو دیدار بعدی را میبرد.
در بازی زیر ۱۶ سال، رامتین رافعی و امیرطاها دهقانی ست اول را در تایبریک از دست دادند. کویت فقط یک ست دیگر تا قهرمانی فاصله داشت، اما زوج ایران دو ست بعدی را ۶ بر ۳ و ۶ بر ۴ برد و فینال را به بازی سوم کشاند. سپس علی تقیزاده و مهراد منصوری در رده زیر ۱۸ سال با دو ست ۶ بر ۳ و ۶ بر ۴ پیروز شدند و تکلیف مدال طلا را روشن کردند.
| رده سنی | زوج ایران | نتیجه برای ایران |
|---|---|---|
| زیر ۱۴ سال | علیرضا حاجیملاحیدر و پارسا ذوالفقاری | باخت در دو ست |
| زیر ۱۶ سال | رامتین رافعی و امیرطاها دهقانی | برد در سه ست |
| زیر ۱۸ سال | علی تقیزاده و مهراد منصوری | برد در دو ست |
پسران ایران قبلا و در دوره ۲۰۲۴ چهارم شده بودند. بازگشت پسران ایران به مسابقات و کسب مدال طلا در گزارش فدراسیون جهانی پدل از روز پایانی جاکارتا نیز منعکس شده است.
دختران ایران برای بار دوم استرالیا را بردند
تیم دختران مسابقات را با پیروزی سه بر صفر مقابل استرالیا در دور گروهی آغاز کرده بود و با تکرار همین نتیجه برابر فیلیپین، با شش برد در بازیهای دونفره به نیمهنهایی رسید. شکست برابر اندونزی میزبان، ایران را به دیدار ردهبندی فرستاد و حریف آن دیدار دوباره استرالیا بود.
یاسمین حسنی و آرمیتا عزتنژاد در زیر ۱۴ سال با نتایج ۶ بر صفر و ۶ بر ۱ ایران را پیش انداختند. رومینا رافعی و بهار حاجیملاحیدر هم در زیر ۱۶ سال، دو ست را ۶ بر ۲ و ۶ بر ۱ بردند و برنز را قطعی کردند. در فینال دختران، ژاپن اندونزی را شکست داد و قهرمان شد.
محک بعدی برای نسل جوان پدل ایران چیست؟
در پدل تیمی، وقتی بازی اول را میبازید، فشار نتیجه به زوج بعدی منتقل میشود. آنجاست که هماهنگی دو بازیکن بیشتر به چشم میآید. بعد از چند امتیاز از دسترفته، هنوز با هم تصمیم میگیرند چه زمانی توپ را بلند بفرستند و چه زمانی برای گرفتن توپ جلو بروند؟ در بازیهای نزدیک، همین تصمیمهاست که ارزش یک زوج آماده را نشان میدهد.
سؤال فنی بعد از جاکارتا این است که ایران در هر رده سنی چند زوج دارد که بتوانند زیر این فشار بازی خودشان را حفظ کنند؟ جواب را باید در مسابقات ردههای پایه دنبال کرد. چند زوج در طول فصل فرصت دارند کنار هم بازی کنند، مقابل سبکهای مختلف قرار بگیرند و امتیازهای حساس را تجربه کنند؟ همین تجربه است که دست مربی را برای انتخاب ترکیب در دوره بعد بازتر میکند.


